Soms lijkt het alsof je er nog lang niet bent... terwijl je precies bent waar je moet zijn.

Ik reed mijn vaste trainingsronde.
Met mijn racefiets.

Door de duinen
tussen Katwijk en Scheveningen.

Daar ligt één duin.
Steil.
Lang.

En die dag…
voelden mijn benen zwaar.
Met wind tegen.

Ik keek omhoog.
Naar waar ik wilde zijn.

En dacht:
nog zo ver…

Toen sprak God.

“𝘞𝘢𝘢𝘳𝘰𝘮 𝘬𝘪𝘫𝘬 𝘫𝘦 𝘻𝘰 𝘷𝘦𝘳 𝘷𝘰𝘰𝘳𝘶𝘪𝘵?
𝘏𝘰𝘶𝘥 𝘫𝘦 𝘰𝘨𝘦𝘯 𝘰𝘱 𝘸𝘢𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘫𝘦 𝘭𝘪𝘨𝘵.
𝘎𝘢 𝘮𝘦𝘵𝘦𝘳 𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘮𝘦𝘵𝘦𝘳.
𝘋𝘢𝘯 𝘬𝘰𝘮 𝘫𝘦 𝘦𝘳 𝘰𝘰𝘬.”
Iets verschoof.

Niet de klim.
Maar mijn focus.

Stap voor stap.
Trap voor trap.

En ineens was ik aan de top.

Zo is het ook
in onze wandel met Hem.

Wij kijken vaak naar de bestemming.
Maar God leidt ons in de weg.

Stap voor stap.
Niet alles tegelijk.
Maar genoeg licht
voor vandaag.

“𝐔𝐰 𝐰𝐨𝐨𝐫𝐝 𝐢𝐬 𝐞𝐞𝐧 𝐥𝐚𝐦𝐩 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐯𝐨𝐞𝐭
𝐞𝐧 𝐞𝐞𝐧 𝐥𝐢𝐜𝐡𝐭 𝐨𝐩 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐩𝐚𝐝.” - Psalm 119

En juist in die weg gebeurt iets diepers.
Niet alleen vooruitgang…
maar vorming.

Zodat niet langer wij leven,
maar Hij door ons.

God spreekt niet alleen
in het grote.
Maar juist
in het gewone moment.