God vond mij

𝐈𝐤 𝐛𝐞𝐬𝐥𝐨𝐨𝐭 𝐝𝐚𝐭 𝐆𝐨𝐝 𝐧𝐢𝐞𝐭 𝐛𝐞𝐬𝐭𝐨𝐧𝐝.
𝐓𝐨𝐭 𝐇𝐢𝐣 𝐙𝐞𝐥𝐟 𝐯𝐨𝐨𝐫 𝐦𝐢𝐣 𝐬𝐭𝐨𝐧𝐝.

Ik ging naar een christelijke basisschool.
Als een kind bad ik trouw voor het eten en voor het slapen gaan.

Tot twijfel binnensloop.

Slayer stelde de vraag:

“𝘞𝘩𝘺 𝘸𝘢𝘴𝘵𝘪𝘯𝘨 𝘺𝘰𝘶𝘳 𝘭𝘪𝘧𝘦 𝘪𝘯 𝘢 𝘭𝘦𝘢𝘱 𝘰𝘧 𝘣𝘭𝘪𝘯𝘥 𝘧𝘢𝘪𝘵𝘩?”

Die zin bleef hangen.

Ik stopte met bidden.
De Bijbel werd voor mij een soort 𝘓𝘰𝘳𝘥 𝘰𝘧 𝘵𝘩𝘦 𝘙𝘪𝘯𝘨𝘴.

Een verhaal.

Want ik had gedaan wat mij verteld was.
Ik had gebeden.
Maar er gebeurde nooit wat.

Dus concludeerde ik:

God bestaat niet.

Daarna nam trots het over.

Ik stelde zelfs dat ik mezelf wel kon verantwoorden als ik ooit zou sterven,
want ik had tenslotte “goed” geleefd.

Ik ging discussies aan met christenen.
Maar ondertussen werd mijn wereld kleiner.

Relaties vielen weg.
Ik leefde volledig voor mijn werk,
want ik had niets anders meer.

Tot die ene avond.

Ik zag het niet meer zitten
en nam een volgend besluit:

ik wilde uit het leven stappen.

Want ik geloofde werkelijk
dat niemand meer op mij zat te wachten.

En juist daar gebeurde iets
wat ik nooit had kunnen bedenken.

Er kwam ineens een Man naast mij staan
in stralend wit licht.

Hij legde Zijn hand op mijn schouder
en zei slechts:

“𝘏𝘦𝘵 𝘬𝘰𝘮𝘵 𝘨𝘰𝘦𝘥.”

Dat moment veranderde alles.

Daar begon mijn zoektocht naar Hem.
Daar begon mijn liefde voor Hem.

Maar later begreep ik dit:

Hij had mij allang lief
toen ik Hem had opgegeven.