Voor het event.
Voor de aanbidding.
Was Jezus daar.

Tijdens het gebed voelde ik één duidelijke opdracht:
“𝐆𝐚 𝐨𝐩 𝐣𝐞 𝐤𝐧𝐢𝐞ë𝐧.”

Ik knielde.

En op dat moment zag ik in mijn geest
hoe 𝐉𝐞𝐳𝐮𝐬 𝐝𝐞 𝐫𝐮𝐢𝐦𝐭𝐞 𝐛𝐢𝐧𝐧𝐞𝐧𝐤𝐰𝐚𝐦.
Hij liep recht op mij af.
Rustig.
Doelgericht.
Elke stap met bedoeling.

Hij bleef staan vlak voor mij.
Legde Zijn handen op mijn schouders
niet vluchtig, maar stevig en vol liefde.

Hij keek me recht aan.
En Hij zei:

“𝘐𝘬 𝘸𝘪𝘭 𝘥𝘪𝘵, 𝘑𝘦𝘳𝘰𝘦𝘯.
𝘞𝘦𝘦𝘴 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘣𝘢𝘯𝘨.
𝘏𝘪𝘦𝘳𝘷𝘰𝘰𝘳 𝘩𝘦𝘣 𝘐𝘬 𝘫𝘰𝘶 𝘨𝘦𝘳𝘰𝘦𝘱𝘦𝘯.”

Alles in mij brak nog verder open.
Rust.
Overgave.
Stil van binnen.
Bevestigd van binnen.

En toen wist ik:
𝐃𝐞𝐳𝐞 𝐝𝐚𝐠 𝐰𝐚𝐬 𝐧𝐨𝐨𝐢𝐭 𝐦𝐢𝐣𝐧 𝐥𝐚𝐧𝐜𝐞𝐫𝐢𝐧𝐠.
𝐇𝐞𝐭 𝐰𝐚𝐬 𝐙𝐢𝐣𝐧 𝐛𝐞𝐰𝐞𝐠𝐢𝐧𝐠.
𝐙𝐢𝐣𝐧 𝐦𝐨𝐦𝐞𝐧𝐭.
𝐙𝐢𝐣𝐧 𝐢𝐧𝐢𝐭𝐢𝐚𝐭𝐢𝐞𝐟.
𝐌𝐢𝐣𝐧 𝐫𝐨𝐞𝐩𝐢𝐧𝐠.