Hoe harder de muziek, hoe stiller het werd vanbinnen.

Ik voelde me niet begrepen.
Ik wilde erbij horen.
Ik zocht naar liefde.

Maar wat ik vond was
onbegrip,
afwijzing
en eenzaamheid.

Mijn emoties waren te groot.
Ik wist niet waar ik ermee heen moest.

Waar was die plek
waar ik mezelf mocht zijn?
Zonder maskers.
Zonder rollen.
Zonder verwachtingen.

Op een dag was ik het zat.
Ik dacht: dan zoek ik mijn eigen weg wel.

En zo bracht ik mijn emoties
naar de muziek.

Het volume ging omhoog.
Steeds extremer.
Van rock tot death metal.

Daar kon ik schreeuwen.
Ontsnappen.
Even verdwijnen.

Het leek te helpen.
Tot het dat niet meer deed.

Ik raakte depressief.
Stuk.
Leeg.

En precies daar
op het diepste punt
vond God míj.

Niet met veroordeling.
Maar met liefde.
Met hoop.
Met een zacht: “Het komt goed.”

Daar begon mijn reis met Hem.
Niet omdat ik Hem zocht,
maar omdat Hij mij vond.

👉 Herken jij dit zoeken naar identiteit of richting?
Dan nodig ik je uit voor een Calling Call.
Samen luisteren we naar wat de Heilige Geest zegt over jouw roeping.